07-03-08

Vrijdag 07 maart 2008

EPILOOG – 07.00u‘t Is weer voorbij die mooie Sneeuwklas. Oostenrijk, jij was er voor mij! Ik wist dat er een eind aan zou komen maar volgend jaar zijn we er weer bij! Graag willen we iedereen nog bedanken voor de fantastische tijd die we hebben beleefd. Een ervaring zoals goede ervaringen horen te zijn. Deze reis zal altijd in ons geheugen blijven staan en als je het niet goed meer weet, lees dan gerust deze verhalen nog eens door. Bekijk alle foto’s en droom dan zalig weg. Bedankt aan Margo, Lien, Lars, Enya, Wout, Lars, Dries, Yasmine, Laura, Julie, Emiel, Katrien, Niels, Jorn, Jonas en Truusje om er bij te zijn! Kusje van de juf en kusje van de meester! Wij zien jullie graag in onze dromen terug! Hierbij sluit ik dit avonturenverhaal van de bende van 17! Bedankt voor jullie tijd en uw aandacht. Voor het lezen en het mee genieten. Voor het geduldig wachten op nieuws en vooral voor de mooie tijd die we mochten beleven.Slaapwel! Tekst: Meester KristofFoto’s: Juf Elke, Meester Kristof   

08:59 Gepost door juf Elke, Meester Kristof | Permalink | Commentaren (2) | Email dit |  Facebook |

Donderdag 06 maart 2008

Donderdag, wedstrijddag! Er heerste een gespannen sfeer wanneer iedereen vanmorgen wakker werd. De voorbije nacht hadden ze wellicht al liggen dromen van een gouden medaille maar de meeste dromen zijn bedrog. Deze droom moesten ze vandaag nog waarmaken. Iedereen had er duidelijk zin in. De plaatselijke bookmaker had dan ook zijn werk met het noteren van de vele pronostieken. Er werd voor grof geld ingezet en als alles goed gaat zijn er enkele straks miljonair. Eerst de wedstrijd nog.Onder een heldere hemel met stralende zon zouden de kinderen aan de wedstrijd deelnemen. De weersomstandigheden waren zodanig goed, er moesten wel enkele records verbroken worden. Ook de piste lag er volgens de laatste nieuwe richtlijnen van het Olympische comité bij. Alles was dus in het voordeel van de deelnemers. Ook met de startvolgorde hadden we geluk. De startnummers 1 tot en met 15 waren voor ons. Als eerste starten dus op nog ongeschonden parcours. Dat had als voordeel dat ze de ideale baan konden kiezen zonder dat er enige sneeuwobstakels zouden liggen. Geen spoorvorming in de bochten, lekker hard gaan dus. Geheel iets anders dan tijdens de lessen. Voor één keertje alle remmen los en de bochten zo klein mogelijk maken om toch maar die ideale te pakken te krijgen. Al wat ze de voorbije dagen geleerd hadden moesten ze nu vergeten. Natuurlijk blijft het draaien wel hetzelfde maar nu kwam het vooral op snelheid aan en vooral niet vallen! Spek naar onzen bek! En spek was het. Blauwe poortjes links, rode poortjes rechts en … TOP … De chronometer gaf een toptijd aan. De tweede kon van start gaan. Op zoek naar een tijd om de eerste toptijd te verbeteren. Veel inzet, bij iedereen. Het leek wel een andere klas die naar beneden kwam geskied. Een totaal andere houding, bochten werden genomen als professionals en als het niet snel genoeg ging werd er met de stokken nog wat gas bijgegeven. Perfect! Zelfs een kleine uitschuiver voor de laatste bocht kon de pret niet bederven. Iedereen had het er fantastisch van afgebracht. De juf en meester kunnen er fier op zijn! Wat een prestatie! Omdat we als eerste van start konden gaan was de 1ste piste dan ook een tijdje van ons alleen. Daar kon iedereen na de wedstrijd wat gaan freestylen. Het was duidelijk dat iedereen van enkele skidemonen verlost waren. Met veel plezier deden de kinderen hun laatste meters op de latten. Er werd zelfs nog wat aan duoskiën gedaan, een discipline die ze op de winterspelen maar eens moeten introduceren als je het mij vraagt. Ook aan het freestylen kwam een einde. De monitoren hadden immers alle tijden bekeken en de diploma’s ingevuld. De medailles konden worden uitgedeeld. Iedereen wachtte dan ook vol spanning. Wie had er goud, zilver of brons? Uiteindelijk konden er 7 gouden medailles uitgedeeld worden aan Jonas, Yasmine, Dries, Emiel, Margo, Lien en Jullie. Zilver was voor Laura, Enya, Wout en Jorn. Het brons ging naar Katrien, Lars, Niels en Lars. Een hip, hip, hip voor iedereen! De medailles zijn dan ook meer dan verdiend. In het KLASsement werd aan de drie snelste een beker uitgereikt. Deze waren gesponsord door de eigenaar van Rodenbach. Zelf een goed skiër geweest en daar ook voor beloond met verschillende prijzen. De juf en meester hadden er 3 van omgetoverd tot unieke ‘Sneeuwklassen 2008’ bekers. Bij deze uitreiking was het spannend. Het verschil tussen 1 en 2 was dan ook maar 13 honderdsten. Tussen 2 en 3 was het verschil iets groter. Dan gaan we nu over tot de plechtige prijsuitreiking. Op de derde plaats is geëindigd: Dries. Op de tweede plaats Yasmine en de nummer 1 is … Jonas! Proficiat! Aan alle anderen natuurlijk ook proficiat! Ook de skimonitoren werden op hun beurt beloond voor het prachtige werk dat ze elke dag leverden. Ze kregen dan ook een zakje gevuld met heerlijke chocotofs en een sticker met alle namen van de kinderen op. Daar hebben ze wel even geniet van.Ondertussen kwam de afreis steeds maar korter bij. Er moest wel nog heel wat gebeuren. In sommige kamers was er dan ook precies een bom ontploft en dit opruimen zou beslist een hele klus worden. Geen tijd te verliezen, hoe sneller we klaar zijn, hoe sneller we nog wat van de Oostenrijkse zon kunnen genieten. Tegen een verbazingwekkende snelheid en met een nooit gezien precisie namen de kinderen de rampplaats onder handen. Hier en daar was er al eens wat extra gewicht nodig om een koffer dicht te krijgen en met veel plezier kwamen die kilo’s dan ook aandraven. Plof op de koffer, vele kilo’s maken het werk wat lichter. Al werden de koffers er dan weer zwaarder op. Wellicht te wijten aan al die souvenirs die een plaatsje hadden gekregen en misschien had er wel iemand een zakje sneeuw mee. Ik heb in ieder geval staan twijfelen! Op tijd klaar dus, want we hebben nog een kleine namiddag kunnen genieten van dat heerlijke weer. Een prachtig afscheid van het prachtige Oostenrijk! We komen hier zeker terug. De sleeën werden nog even bovengehaald evenals kwartet en een spelletje zenuwen. De juf en meester lieten het niet aan hun hart komen en genoten. Van alles en iedereen. Af en toe even sleetje trekken om iedereen te vriend te houden en dan weer volop genieten tot de zon onderging. In de verte kon je de bus het dal al horen binnenrijden. Het einde was zeer nabij. Nog even rustig naar een stukje Pa en Ma Dracula luisteren en dan…dan stond de bus voor de deur. Even probeerden we nog om de deur te barricaderen om zo de buschauffeur te misleiden. Aangezien onze bagage al buiten stond hadden we weinig verhaal. We moesten wel instappen. Met spijt in het hart volgde er een ontroerend stukje van afscheid nemen. ‘Dag Jeannine en Raymond. Bedankt voor het lekkere eten!’ ‘Dag Oostenrijk! Bedankt voor de fijne tijd!’. Vliegensvlug de bus op, we moesten nog een andere school gaan oppikken. Daarna werd het vrij snel nogal wazig en zwart voor onze ogen. Voor we het wisten stonden we in Lier en het tijdstip zullen we nooit vergeten. Op het gezegende uur 05.30 stonden de ouders ons na 10 dagen terug op te wachten. Een blij weerzien voor iedereen. Een traantje van vreugde en verdriet werd stiekem weggepinkt. Je zou voor minder want dit vergeet je nooit meer!   

42
   

43

44

 

45

 

46

 

47

08:57 Gepost door juf Elke, Meester Kristof | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

Woensdag 05 maart 2008

Nog meer sneeuw! Stilaan geraakt alles hier eindelijk ondergesneeuwd. Vannacht is er weer een mooi laagje bijgekomen, onze sporen van gisteren zijn niet meer zichtbaar. Ook het erf van de buurman ligt er weer ongeschonden wit bij. De man mag tevreden zijn. Vanmorgen was het ook voor de eerste keer nog stil op de gang. Iedereen had duidelijk nood aan een goede nachtrust en voor sommige mocht die nog wel even doorgaan. Vooral na die zeer actieve dag van gisteren. Al was daar geen tijd voor want hoe meer sneeuw, hoe meer pret. Vandaag zou er ook weer een actieve dag plaatsvinden. We zouden de ochtend rustig starten met kooprazernij en een kleine les. Na het middageten skiën op een mooie witte piste. De laatste voorbereiding op de wedstrijd van morgen. Daarna nog wat sneeuwspelen en om de avond af te sluiten rodelen. Al staat de plaats waar we dat gaan doen nog niet helemaal vast. We duimen voor Holzgau maar wellicht zal het ook wel plezierig worden in Stanzach. We zien wel, als er maar sneeuw ligt.Eerst de kooprazernij. Al vanaf de eerste dag krijgen we de vraag wanneer we souvenirs gaan kopen. Vandaag is die dag dan eindelijk aangebroken. Er werd druk over en weer verteld wat er allemaal op het boodschappenlijstje stond en welke bedragen er gespendeerd konden worden. De plaatselijke economie zou beslist tevreden zijn met wat we hier zouden uitgeven. Wanneer de kinderen in Oostenrijk gaan shoppen, dan crasht de mainframe van den BBL. Met wat de kinderen in Oostenrijk spenderen, daar kunt ge gemakkelijk me naar Las Vegas gaan! Gemakkelijk! In de houtsnijderwinkel viel het allemaal nogal mee. Al betaal je er voor een klein hondje al snel een euro of 5, 6. Hier waren ze dus nog eerder voorzichtig met hun uitgaven. Maar in de souvenirwinkel. Het leek wel een demonische razernij waarmee ze tekeer gingen. Links en rechts werd er gegraaid en gezocht naar het ideale cadeau voor mama, papa, broer, zus of gewoon voor zichzelf. Van een kristallen steen tot een koebel, van een beertje tot een hartje. Je kunt het niet gek genoeg bedenken of het is gekocht. Souvenirs zijn nu ook eenmaal gekke dingen. Ik ga het houden op wat chocolade, heerlijke Oostenrijkse yoghurt met vanille en vooral vele leuke herinneringen! Persoonlijk, prijs kwaliteit de beste oplossing. Als muilezels gleden we terug naar Rodenbach, wat toch altijd een beetje thuiskomen is. Een stevige wintersoep en maaltijd achter de kiezen en klaar voor de laatste skiles. De zon was ook zachtjes van de partij, een heerlijke skinamiddag in het verschiet dus. En dat was niet gelogen. De zon is er uiteindelijk niet echt doorgekomen en in de plaats daarvan stond er een koude snijdende wind. Recht op het gezicht of in de rug, naargelang naar waar je ging natuurlijk, maar het skiën bleef heerlijk. De piste lag er dan ook geweldig bij. Heerlijk glijden, mooie bochten maken en soms al eens wat sneller. Een geweldig gevoel. Al werd er in het begin wel even getwijfeld of we wel konden starten. Er waren heel wat problemen om de latten aan te binden. Een gesukkel, man man man. Het leek alsof ze niet meer wisten hoe ze deze moesten aankrijgen. Een eerste graad amateurisme was in de maak maar uiteindelijk kwam alles goed. Als opwarming moest iedereen van de middelste helling naar beneden komen. Daarna ging het naar de ankerlift die de kinderen helemaal naar boven bracht. Een uitmuntende prestatie! Niet van die lift maar van de kinderen. Meer dan dit kunnen ze hier niet bereiken. Of toch wel, morgen, een gouden medaille! Terwijl iedereen met de ankerlift naar boven ging bleven, zoals gezegd, 2 skiërs op de 2de helling. Zij bleven daar om nog verder te oefenen. De nadruk lag hier vooral op bochten draaien en dat werd dan ook gedaan. Gezwind gingen we van links naar rechts en van boven naar onder en weer terug. De moraal zat goed want keer op keer gingen we helemaal tot boven. Dat was gisteren nog geheel ondenkbaar. Zelfs geen valpartijen. 2 uur lang werd er feilloos geskied. Op tijd en stond kregen ze dan ook een snoepje als beloning, dat was zo beloofd! Het zakje zat dan ook fris te wezen in mijn jaszak. Beneden aan de lift in de mond zodat je de hele lift lang kon genieten van dat lekkere frutellake. Boven aangekomen was onze mond leeg. Dan kon er weer een fantastische glijpartij naar beneden beginnen. De bochten werden als maar korter en sneller genomen. Ze waren duidelijk klaar voor de wedstrijd van morgen. Een plaatselijk parcours van een andere groep was dan ook niet meer veilig. Wanneer er even niemand aan het aanschuiven was namen wij als volleerde afdalers de bochten voor onze rekening. Zonder problemen! In mijn ooghoeken zag ik ook enkele keren de andere 2 groepen passeren. Ook hier geen problemen. Het leek wel of ze al de hele week niets anders hadden gedaan dan van de grote piste naar beneden komen. Ik denk dat niemand dit na 2 lessen had durven zeggen! Lees de verhalen van die dagen nog maar eens na. In ieder geval, iedereen is er klaar voor. Enkele gouden medailles zijn in de maak. Ze moeten er morgen enkel nog uitkomen! Laten we hopen dat het weer ook nog wat meezit. Wind in de rug is altijd meegenomen tijdens een wedstrijd!Na het skiën hielden we nog even deel 2 van sneeuwpret in Oostenrijk. Voor de gelegenheid hadden we een kleine helling in de tuin gereserveerd. Samen met een dik pakje sneeuw een mooie plek om nog wat te glijden en met sneeuw te gooien. Het is een blijft plezierig. Als avondactiviteit en als afsluiter van de sneeuwklassen bracht de bus ons naar Holzgau. Daar zouden we gaan rodelen. Iedereen had hier zo zijn eigen gedacht over. ‘Rodelen dat is met een bobslee en in zo een kuip.’ ‘Ah, moet ge daar zelf nog mee sturen. En wat als je moet remmen?’ ‘Gaat dat snel? En wat als je valt’. Het was al spannend op voorhand. Aangekomen in Holzgau begaven we ons richting rodelpiste. Voor ons was er nog een andere groep. Zo konden de kinderen al even kijken hoe het er juist aan toe ging met dit rodelen. Op voorhand hadden juf en meester al wel enkele dingen uitgelegd. Als je naar links wilde gaan moest je remmen met je linkervoet. Naar rechts was weer remmen met de rechtervoet. Twee voeten op de grond wilde zeggen: stevig remmen. Dit moest je doen voor een scherpe bocht en best ook voor je de afgrond inging. Wanneer dit gebeurde ofwel zo snel mogelijk terug op je slee ofwel zo snel mogelijk van de piste weg. Niets is zo onaangenaam als een andere slee die met volle vaart je van de baan kegelt. Even leek het erop alsof de kinderen een beetje bang werden. Nochtans werden er geen horrorverhalen verteld. Die zouden nog wel komen! We wilden gewoon even duidelijk maken dat je bij het rodelen best wat voorzichtig bent. De boodschap was heel goed overgekomen dus. We stonden dus aan de piste en de groep voor ons zorgde voor wat spektakel. Tot groot plezier van iedereen. ‘Amaai, zie, die gaan gewoon over kop!’ ‘Kijk, kijk, die gaan hun bocht missen.’ Of ‘pff, die komen kei traag naar beneden. Wij gaan da wel anders doen.’ Stoere praat vanuit bange hartjes. Het was even wachten op onze beurt want de vorige groep was maar net begonnen. Dan was het eindelijk aan ons. Per twee namen we een slee en haakten deze vast aan de ketting. De ketting was op haar beurt verbonden met de tractor. Deze bracht ons na een geweldige rit naar boven. Toen wisten we het al. De rit naar beneden zou beslist nog spannender worden dan we op voorhand hadden kunnen bedenken. Zeker wanneer je eens links en rechts keek. Veel te veel mogelijkheden om van de baan te geraken. En dat zou gebeuren. Meerdere keren toch bij enkelen. Omdat we met een oneven aantal zijn, ging ik als eerste alleen naar beneden. Links is links, rechts is rechts en dan kom je er vanzelf wel. Voor ik het besefte stond mijn slee beneden stil. Niet veel later kwamen de andere sleeën er ook aan. De ene al wat sneller, de andere dan weer met wat meer lawaai. Het was allemaal mooi verdeeld. Tijd voor rit twee. Even wat verschuivingen met de sleebezetting, de tractor trok ons weer naar boven en ..djoef..weg waren we. Klaar om een nieuwe toptijd neer te zetten of om weer ergens in de kant terecht te komen. Ook nu kwamen we allemaal veilig beneden. Euforie alom want er waren enkele sleeën die zonder te vallen aangekomen waren. Anderen vertelde dan weer verhalen over hoe ze van de baan geraakt waren. Voor elk wat wils. De laatste rit naar boven dan. Deze beloofde een echte thriller te worden. Bij het naar boven gaan kwam Truusje weer even piepen of was er in de verte wat geblaf te horen. De meisjes kregen weer een heel onaangenaam gevoel. Gelukkig was de meester er nog om ze allemaal gerust te stellen daar in dat grote donkere, donkere bos waar ze alleen door moesten met hun slee. Gelukkig kwamen ze allemaal ongedeerd aangegleden. Al zag ik bij enkele toch een beginnende ijspegel aan de ogen hangen. Het kunnen ook traantjes van de koude wind geweest zijn! Om iedereen alsnog gerust te stellen: Truusje heeft zich niet laten zien! Terug naar de bus. Deze ervaring zullen we niet snel vergeten!Om de avond helemaal in schoonheid te eindigen kreeg iedereen nog een heerlijk stukje cake en een hoofdstukje Pa en Ma Dracula! Daarna, hup in bed want morgen gaat het beslist een grote dag worden! Rust allemaal maar goed uit want morgen vermeld ik graag enkele gouden medailles! We zullen zien! 

37
                                            

38

 

 

39

 

40

 

41

08:54 Gepost door juf Elke, Meester Kristof | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

1 2 3 4 Volgende